" ေထရ၀ါဒ သို႔မဟုတ္ ေထရဝါရ ဗုဒၶသာသနာတရားေတာ္ ''
" ေထရ၀ါဒ သို႔မဟုတ္ ေထရဝါရ ဗုဒၶသာသနာတရားေတာ္ ''
ေထရဟူသည္.....
ေထရဆိုတဲ့စာလံုးဟာ ထိရ-ဆိုတဲ့စာလံုးက ေျပာင္းလာတာ။ ထိရဆိုတာ ခိုင္ခံ့တယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ ဘာေတြ ခိုင္ခိုင္ခံ့ခံ့ရွိသလဲဆိုရင္ သံုးခု ႏွစ္လီရွိတယ္။
၁။ သီလ-သမာဓိ-ပညာ သံုးပါး။ သိကၡာ သံုးရပ္ပါဘဲ။
၂။ ပရိယတၱိ-ပဋိပတၱိ-ပဋိေ၀ဓ သံုးပါး။ သာသနာ သံုးရပ္ပါဘဲ။
ခိုင္ခံ့တဲ့ ဂုဏ္အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြကို ေထရလို႔ေခၚတာ။ မေထရ္ျမတ္ပါ။
အဲဒီ မေထရ္တို႔ရဲ႕ မူ၀ါဒကိုက်ေတာ့ ေထရ၀ါဒ။
မေထရ္ျမတ္ႀကီးတို႔ရဲ႕ မူ၀ါဒ။ ဒါကို ေထရ၀ါဒ။
သိကၡာသံုးရပ္၊ သာသနာသံုးပါး ဂုဏ္တို႔ျဖင့္ ခိုင္ခံ့တဲ့ မေထရ္ျမတ္ႀကီးတို႔ရဲ႕ မူ၀ါဒကို ေထရ၀ါရ။
ေထရာနံ ၀ါေဒါ ေထရ၀ါေဒါ။
ေထရာနံ၊ သီလ-သမာဓိ-ပညာ(သို႔) ပရိယတၱိ-ပဋိပတၱိ-ပဋိေ၀ဓဂုဏ္အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔
ခိုင္ခံ့တဲ့အရည္အခ်င္းရွိေတာ္မူၾကတဲ့ မေထရ္ျမတ္တို႔၏။ ၀ါေဒါ၊ ၀ါဒကို- မူ၀ါဒကို။ ေထရ၀ါေဒါတိ၊ ေထရ၀ါဒေခၚတယ္လို႔။ ဒ႒ေွဗၺာ၊ ေကာင္းစြာမေသြ မွတ္ထုိက္ပါေပသတည္း။ ။
မေထရ္ႀကီးေတြ ခ်မွတ္တဲ့ ၀ါဒကို ေထရ၀ါဒ။
ေထရ၀ါရမူ၀ါဒစနစ္ကို
၁။ ဘယ္အခ်ိန္ကာလတုန္းက-
၂။ ဘယ္ေနရာမွာ-
၃။ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ့ပါသလဲ ? ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့လို႔ရွိရင္ ဒီအေျဖကို-
(၁) ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္မူၿပီးေနာက္ (၃)လအၾကာမွာ ဒီမူ၀ါဒကို ခ်မွတ္ေတာ္လို႔ အခ်ိန္ကာလကို ဒီလိုေျပာရမယ္။
(၂) ဘယ္ေနရာမွာ မူစနစ္ေတြကို ခ်မွတ္သလဲလို႔ ဆိုရင္-
ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕-ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္အနီး-ေ၀ဘာရေတာင္ေျခမွာ ခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ့တယ္။
(၃) ဘယ္ပံုဘယ္နည္းခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ့ပါသလဲ-
သဂၤါယနာ.....
သဂၤါယနာဆိုသည္ကား ဘုရားရွင္၏ ပါဠိေတာ္တို႔ကို သံၿပိဳင္ရြတ္ဆိုျခင္း
ဟု ဆိုလိုပါသည္။ ဤေနရာ၌ သံၿပိဳင္ရြတ္ဆိုျခင္းမွာ ေရွးအခါက ဘုရားရွင္၏ ပိဋကတ္ေတာ္တို႔ကို ယခုကဲ့သို႔ စာလံုးအကၡရာတို႔ျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္းမရွိပါ။ ခံတြင္းအတြင္း၌သာ အာဂံုေဆာင္ထားၾကပါသည္။
ျပႆနာတစ္ခုႀကံဳေတြ႕လာခဲ့ေသာ္ ထိုပႆနာအမွား၊ အမွန္ကို က်မ္းတင္စစ္ေဆးရပါသည္။ ထိုသို႔ က်မ္းတင္စစ္ေဆးရာ၌ စာလံုးျဖင့္ အကၡရာတင္ထားျခင္းမရွိေသာေၾကာင့္ သံၿပိဳင္ရြတ္ဆို၍ အမွားအမွန္စစ္ေဆးရပါသည္။ ဤသည္ကိုပင္ သဂၤါယနာတင္သည္ဟုေခၚဆိုပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သဂၤါယနာတင္ျခင္းသည္ သာသနာအတြင္း၌ ကြဲျပားမည့္ ျပႆနာမ်ား ေပၚလာေသာေၾကာင့္ ထိုျပႆနာ ေျပၿငိမ္းရန္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ပထမသဂၤါယနာသည္ သုဘဒၵရဟန္းႀကီးကို အေၾကာင္းျပဳၿပိး တင္ရျခင္းျဖစ္တယ္။ သုဘဒၵရဟန္းႀကီးဟာ လူ႔ဘ၀က ဆတၱာသည္ျဖစ္တယ္။ အသက္ႀကီး၍ မယားေသတဲ့အခါမွာ သားႏွစ္ေယာက္ကို သာမေဏကိုရင္၀တ္ေစ၍ မိမိကိုယ္တိုင္လဲ ရဟန္းျပဳခဲ့ပါတယ္။
သုဘဒၵရဟန္းႀကီးသည္ အာတုမျပည္သားျဖစ္တယ္။ အာတုမျပည္ကို ဘုရားရွင္ ၾကြခ်ီလာေသာအခါ ဘုရားရွင္ႏွင့္ရဟန္းေတာ္မ်ားအားဆြမ္းကပ္လွဴလိုသျဖင့္ သားငယ္ သာမေဏႏွစ္ပါးထံမွာသင္ဓုန္းဓားေပးၿပီး ၿမိဳ႕ရြာအတြင္း ဆံမုတ္ဆိတ္ရိတ္ေစသည္။
ဆတၱာသည္ အလုပ္ျဖင့္ ရတဲ့ အခေၾကးေငြျဖင့္ ဆန္ဆီစသည္၀ယ္ေစ၍ ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာမ်ားကို ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးသည္။ အဲဒီအေၾကာင္း ဘုရားရွင္ သိေသာေၾကာင့္ တရားႏွင့္မညီေသာဆြမ္းျဖစ္သည္ဟု သုဘဒၵရဟန္းႀကီးရဲ႕ ဆြမ္းကို မခံယူဘဲ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူသည္။
မိမိဆြမ္းကို မခံယူေသာေၾကာင့္သုဘဒၵရဟန္းႀကီးသည္ ဘုရားရွင္အေပ ၚမေက်နပ္ေခ်။ ရန္ၿငိဳးဖြဲ႕ခဲ့တယ္။
အဲ့ဒီေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ခႏၶပရိနိဗၺာန္၀င္စံၿပီ ဟု ၾကားသိေသာအခါ ငိုယိုေနၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ‘“ငါ႔ရွင္တို႔ မငိုၾကနဲ႔။ ယခုအခါ ငါတို႔သည္ ေဂါတမလက္မွ လြတ္ခဲ့ၾကၿပီ။ ရဟန္းႀကီးေဂါတမသည္ ငါတို႔အေပၚ အလြန္ခ်ဳပ္ခ်ယ္၏။ ယခုမူကား ငါတို႔ ျပဳလိုရာကို ျပဳႏိုင္ၾကၿပီ””ဟု ေျပာဆိုပါတယ္။
ထိုအခါ အရွင္မဟာကႆပ၏ စိတ္တြင္
““ယခုအခါ ဘုရားသခင္ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္မူသည္မွာ (၇)ရက္မွ်သာ ရွိေသး၏။ သို႔ပါလွ်က္ ဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္၌ ရန္ဆူး ရန္ေျငႇာင့္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေလၿပီ။ ထိုရန္ဆူးရန္ေျငႇာက္တို႔သည္ ကာလရွည္ၾကာခဲ့ပါလွ်င္ (မတရားသူမ်ား) တူရာေပါင္း၍ သန္႔ရွင္းေသာ သာသနာေတာ္ ဆုတ္ယုတ္ခဲ့ရာ၏””ဟု ဓမၼသံေ၀ဂ ရေတာ္မူ၏။
ထိုဓမၼသံေ၀ဂေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမေတာ္ျဖစ္ေသာ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ား သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေစရန္ သဂၤါယနာ တင္ေတာ္မူပါသည္။
ပထမသဂၤါယနာတင္ပြဲ ဆင္ႏႊဲၿပီးေသာအခါ အရွင္အာနႏၵာက ““ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္မူခါနီးတြင္ ဤသို႔မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။
ငါဘုရား ပရိနိဗၺာန္၀င္စံၿပီးေနာက္ သံဃာညီညြတ္ခဲ့ေသာ္ သိကၡာပုဒ္အငယ္စားမ်ားကို ႏႈတ္ပယ္ပစ္ၾကဟု မိန္႔ခဲ့ပါသည္။ ထို(သိကၡာပုဒ္အငယ္စား)ဆိုသည္ကို တပည့္ေတာ္ မေလွ်ာက္ထားမိပါ””ဟု သံဃာေတာ္အား ေလွ်ာက္ထား၏။
ထိုအခါ အခ်ဳိ႕မေထရ္ႀကီးတို႔က ပါရာဇိကႏွင့္ သံဃာဒိသိသ္မွတပါး ၾကြင္းေသာ သိကၡာပုဒ္မ်ားကို သိကၡာပုဒ္အငယ္စားဟု ဆိုၾက၏။
အခ်ိဳ႕ေသာ မေထရ္ႀကီးတို႔က ပါရာဇိက သံဃာဒိသိသ္ အနိယတ နိႆဂၢိမွတပါး ၾကြင္းေသာ သိကၡာပုဒ္မ်ားကို အငယ္စားဟု ဆိုၾက၏။
အခ်ဳိ႕ေသာ မေထရ္ႀကီးတို႔က ပါရာဇိကသံဃာဒိသိသ္အနိယတ နိႆဂၢိပါစိတ္တို႔မွၾကြင္းက်န္ေသာသိကၡာပုဒ္မ်ားကိုအငယ္စားဟုဆိုၾက၏။
ထိုအခါ အရွင္မဟာကႆပမေထရ္ျမတ္က
၁။ ျမတ္စြာဘုရား မပညတ္ခဲ့သည္ သံဃာက အသစ္တဖန္ မပညတ္ရန္။
၂။ ပညတ္ခဲ့ၿပီးသည္ကို ျဖဳတ္ပယ္ ဖ်က္ဆီးျခင္း မျပဳရန္။
၃။ ပညတ္ၿပီး သိကၡာပုဒ္မ်ားကို ရိုေသစြာလိုက္နာ က်င့္သံုးရန္။
တင္ျပေတာ္မူသည္ကို သဂၤါယနာတင္ သံဃာေတာ္အားလံုးကအတည္ျပဳေတာ္မူခဲ့ၾကပါ
သည္။
ဒီမူ၀ါဒ သံုးခ်က္အရ သာသနာေတာ္ႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ေသာေထရ၀ါဒဟုေခၚပါသည္။
၁။ ဘုရားရွင္ မေဟာခဲ့တာေတြကို ထပ္ၿပီးေတာ့ ေဟာမထည့္ၾကပါနဲ႔။
(အသစ္ကိုလဲ ထပ္မထည့္နဲ႔)
၂။ ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့တာေတြကို ပယ္ျခင္း ျဖဳတ္ျခင္း မလုပ္ၾကပါနဲ႔။
(အေဟာင္းကိုလဲ ထုတ္မပစ္နဲ႔)
၃။ ဘုရားရွင္ ေဟာထားတဲ့ ဒီတရားေတြကို ပံုစံသစ္တမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာင္းလဲၿပီး မေရးလိုက္ၾကပါနဲ႔။ (ပံုစံေျပာင္းလို႔လဲ ျပန္မေရးနဲ႔)
၁။ အေတြးအေခၚသစ္ေတြကိုလဲ မထည့္နဲ႔။
၂။ ေဟာေတာ္မူရင္းကိုလဲ ျဖဳတ္ပယ္ ႏႈတ္ပယ္ မပစ္ပါနဲ႔။
၃။ ပံုစံသစ္တမ်ဳိးနဲ႔လဲ ျပန္မေရးပါနဲ႔။
ဗုဒၶသာသနာျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမေတာ္မ်ားသည္ သာသနာပါဘဲ။
ပိဋကတ္ေတာ္မ်ား နိကာယ္ပါဠိေတာ္မ်ား ဓမၼကၡႏၶာ (၈၄၀၀) တို႔သည္ သာသနာ အဆံုးအမမ်ားပါဘဲ။
လုိရင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့
သီလကို က်င့္ပါ။
သမာဓိကို က်င့္ပါ။
ပညာကို က်င့္ပါ။
ဒီသိကၡာသံုးပါကို ျပည့္စံုေအာင္ က်င့္ပါ လို႔ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေဟာၾကားဆံုုးမေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
သီလ, သမာဓိ, ပညာရဲ႕ စြမ္းရည္
၁။ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွစ္ပါး က်ဴးလြန္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ကို သီလနဲ႔ ဆံုးမတယ္။
(သီလက်င့္သံုးရင္ ကိုယ္ႏႈတ္မလြန္က်ဴးေတာ့ဘူး သီလျပည့္စံုတယ္)
၂။ စိတ္နဲ႔ လြန္က်ဴးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကို သမထနဲ႔ ဆံုးမတယ္။
(သမာဓိက်င့္သံုးရင္စိတ္တည္ၾကည္ၿငိမ္သက္တယ္ သမာဓိျပည့္စံုတယ္)
၃။ စိတ္ညစ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ကို ၀ိပႆနာနဲ႔ ျဖဴစင္ေစတယ္ ပညာနဲ႔ ဆံုးမတယ္။
(ပညာ ၀ိပႆနာက်င့္သံုးရင္ ကိေလသာကင္းေ၀းတယ္ ပညာျပည္စံုတယ္)
ပြင့္ေတာ္မူၿပီးၾကတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အဆူဆူတို႔သည္ ဤအဆံုးအမသံုးမ်ဳိးကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ေဟာၾကား ဆံုးမေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။
အဲဒီ အဆံုးအမသံုးမ်ဳိးကို သာသနာ ေခၚတယ္။
ၿမဲရာ သာသနာ.....
သရဏဂံုၿမဲတဲ့သူဟာသရဏဂံုသာသနာတည္တယ္။
ငါးပါးသီလၿမဲတဲ့သူဟာငါးပါးသီလသာသနာတည္ တယ္။
သမာဓိၿမဲတဲ့သူဟာ သမာဓိသာသနာတည္တယ္။
ပညာ ၀ိပႆနာၿမဲတဲ့သူဟာ ပညာသာသနာတည္ တယ္။
ဘာမွမတည္ရင္ ဘာသာသနာမွ မတည္ဘူး။
ေထရဟူသည္.....
ေထရဆိုတဲ့စာလံုးဟာ ထိရ-ဆိုတဲ့စာလံုးက ေျပာင္းလာတာ။ ထိရဆိုတာ ခိုင္ခံ့တယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ ဘာေတြ ခိုင္ခိုင္ခံ့ခံ့ရွိသလဲဆိုရင္ သံုးခု ႏွစ္လီရွိတယ္။
၁။ သီလ-သမာဓိ-ပညာ သံုးပါး။ သိကၡာ သံုးရပ္ပါဘဲ။
၂။ ပရိယတၱိ-ပဋိပတၱိ-ပဋိေ၀ဓ သံုးပါး။ သာသနာ သံုးရပ္ပါဘဲ။
ခိုင္ခံ့တဲ့ ဂုဏ္အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြကို ေထရလို႔ေခၚတာ။ မေထရ္ျမတ္ပါ။
အဲဒီ မေထရ္တို႔ရဲ႕ မူ၀ါဒကိုက်ေတာ့ ေထရ၀ါဒ။
မေထရ္ျမတ္ႀကီးတို႔ရဲ႕ မူ၀ါဒ။ ဒါကို ေထရ၀ါဒ။
သိကၡာသံုးရပ္၊ သာသနာသံုးပါး ဂုဏ္တို႔ျဖင့္ ခိုင္ခံ့တဲ့ မေထရ္ျမတ္ႀကီးတို႔ရဲ႕ မူ၀ါဒကို ေထရ၀ါရ။
ေထရာနံ ၀ါေဒါ ေထရ၀ါေဒါ။
ေထရာနံ၊ သီလ-သမာဓိ-ပညာ(သို႔) ပရိယတၱိ-ပဋိပတၱိ-ပဋိေ၀ဓဂုဏ္အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔
ခိုင္ခံ့တဲ့အရည္အခ်င္းရွိေတာ္မူၾကတဲ့ မေထရ္ျမတ္တို႔၏။ ၀ါေဒါ၊ ၀ါဒကို- မူ၀ါဒကို။ ေထရ၀ါေဒါတိ၊ ေထရ၀ါဒေခၚတယ္လို႔။ ဒ႒ေွဗၺာ၊ ေကာင္းစြာမေသြ မွတ္ထုိက္ပါေပသတည္း။ ။
မေထရ္ႀကီးေတြ ခ်မွတ္တဲ့ ၀ါဒကို ေထရ၀ါဒ။
ေထရ၀ါရမူ၀ါဒစနစ္ကို
၁။ ဘယ္အခ်ိန္ကာလတုန္းက-
၂။ ဘယ္ေနရာမွာ-
၃။ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ့ပါသလဲ ? ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့လို႔ရွိရင္ ဒီအေျဖကို-
(၁) ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္မူၿပီးေနာက္ (၃)လအၾကာမွာ ဒီမူ၀ါဒကို ခ်မွတ္ေတာ္လို႔ အခ်ိန္ကာလကို ဒီလိုေျပာရမယ္။
(၂) ဘယ္ေနရာမွာ မူစနစ္ေတြကို ခ်မွတ္သလဲလို႔ ဆိုရင္-
ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕-ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္အနီး-ေ၀ဘာရေတာင္ေျခမွာ ခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ့တယ္။
(၃) ဘယ္ပံုဘယ္နည္းခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ့ပါသလဲ-
သဂၤါယနာ.....
သဂၤါယနာဆိုသည္ကား ဘုရားရွင္၏ ပါဠိေတာ္တို႔ကို သံၿပိဳင္ရြတ္ဆိုျခင္း
ဟု ဆိုလိုပါသည္။ ဤေနရာ၌ သံၿပိဳင္ရြတ္ဆိုျခင္းမွာ ေရွးအခါက ဘုရားရွင္၏ ပိဋကတ္ေတာ္တို႔ကို ယခုကဲ့သို႔ စာလံုးအကၡရာတို႔ျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္းမရွိပါ။ ခံတြင္းအတြင္း၌သာ အာဂံုေဆာင္ထားၾကပါသည္။
ျပႆနာတစ္ခုႀကံဳေတြ႕လာခဲ့ေသာ္ ထိုပႆနာအမွား၊ အမွန္ကို က်မ္းတင္စစ္ေဆးရပါသည္။ ထိုသို႔ က်မ္းတင္စစ္ေဆးရာ၌ စာလံုးျဖင့္ အကၡရာတင္ထားျခင္းမရွိေသာေၾကာင့္ သံၿပိဳင္ရြတ္ဆို၍ အမွားအမွန္စစ္ေဆးရပါသည္။ ဤသည္ကိုပင္ သဂၤါယနာတင္သည္ဟုေခၚဆိုပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သဂၤါယနာတင္ျခင္းသည္ သာသနာအတြင္း၌ ကြဲျပားမည့္ ျပႆနာမ်ား ေပၚလာေသာေၾကာင့္ ထိုျပႆနာ ေျပၿငိမ္းရန္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ပထမသဂၤါယနာသည္ သုဘဒၵရဟန္းႀကီးကို အေၾကာင္းျပဳၿပိး တင္ရျခင္းျဖစ္တယ္။ သုဘဒၵရဟန္းႀကီးဟာ လူ႔ဘ၀က ဆတၱာသည္ျဖစ္တယ္။ အသက္ႀကီး၍ မယားေသတဲ့အခါမွာ သားႏွစ္ေယာက္ကို သာမေဏကိုရင္၀တ္ေစ၍ မိမိကိုယ္တိုင္လဲ ရဟန္းျပဳခဲ့ပါတယ္။
သုဘဒၵရဟန္းႀကီးသည္ အာတုမျပည္သားျဖစ္တယ္။ အာတုမျပည္ကို ဘုရားရွင္ ၾကြခ်ီလာေသာအခါ ဘုရားရွင္ႏွင့္ရဟန္းေတာ္မ်ားအားဆြမ္းကပ္လွဴလိုသျဖင့္ သားငယ္ သာမေဏႏွစ္ပါးထံမွာသင္ဓုန္းဓားေပးၿပီး ၿမိဳ႕ရြာအတြင္း ဆံမုတ္ဆိတ္ရိတ္ေစသည္။
ဆတၱာသည္ အလုပ္ျဖင့္ ရတဲ့ အခေၾကးေငြျဖင့္ ဆန္ဆီစသည္၀ယ္ေစ၍ ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာမ်ားကို ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးသည္။ အဲဒီအေၾကာင္း ဘုရားရွင္ သိေသာေၾကာင့္ တရားႏွင့္မညီေသာဆြမ္းျဖစ္သည္ဟု သုဘဒၵရဟန္းႀကီးရဲ႕ ဆြမ္းကို မခံယူဘဲ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူသည္။
မိမိဆြမ္းကို မခံယူေသာေၾကာင့္သုဘဒၵရဟန္းႀကီးသည္ ဘုရားရွင္အေပ ၚမေက်နပ္ေခ်။ ရန္ၿငိဳးဖြဲ႕ခဲ့တယ္။
အဲ့ဒီေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ခႏၶပရိနိဗၺာန္၀င္စံၿပီ ဟု ၾကားသိေသာအခါ ငိုယိုေနၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ‘“ငါ႔ရွင္တို႔ မငိုၾကနဲ႔။ ယခုအခါ ငါတို႔သည္ ေဂါတမလက္မွ လြတ္ခဲ့ၾကၿပီ။ ရဟန္းႀကီးေဂါတမသည္ ငါတို႔အေပၚ အလြန္ခ်ဳပ္ခ်ယ္၏။ ယခုမူကား ငါတို႔ ျပဳလိုရာကို ျပဳႏိုင္ၾကၿပီ””ဟု ေျပာဆိုပါတယ္။
ထိုအခါ အရွင္မဟာကႆပ၏ စိတ္တြင္
““ယခုအခါ ဘုရားသခင္ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္မူသည္မွာ (၇)ရက္မွ်သာ ရွိေသး၏။ သို႔ပါလွ်က္ ဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္၌ ရန္ဆူး ရန္ေျငႇာင့္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေလၿပီ။ ထိုရန္ဆူးရန္ေျငႇာက္တို႔သည္ ကာလရွည္ၾကာခဲ့ပါလွ်င္ (မတရားသူမ်ား) တူရာေပါင္း၍ သန္႔ရွင္းေသာ သာသနာေတာ္ ဆုတ္ယုတ္ခဲ့ရာ၏””ဟု ဓမၼသံေ၀ဂ ရေတာ္မူ၏။
ထိုဓမၼသံေ၀ဂေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမေတာ္ျဖစ္ေသာ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ား သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေစရန္ သဂၤါယနာ တင္ေတာ္မူပါသည္။
ပထမသဂၤါယနာတင္ပြဲ ဆင္ႏႊဲၿပီးေသာအခါ အရွင္အာနႏၵာက ““ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္မူခါနီးတြင္ ဤသို႔မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။
ငါဘုရား ပရိနိဗၺာန္၀င္စံၿပီးေနာက္ သံဃာညီညြတ္ခဲ့ေသာ္ သိကၡာပုဒ္အငယ္စားမ်ားကို ႏႈတ္ပယ္ပစ္ၾကဟု မိန္႔ခဲ့ပါသည္။ ထို(သိကၡာပုဒ္အငယ္စား)ဆိုသည္ကို တပည့္ေတာ္ မေလွ်ာက္ထားမိပါ””ဟု သံဃာေတာ္အား ေလွ်ာက္ထား၏။
ထိုအခါ အခ်ဳိ႕မေထရ္ႀကီးတို႔က ပါရာဇိကႏွင့္ သံဃာဒိသိသ္မွတပါး ၾကြင္းေသာ သိကၡာပုဒ္မ်ားကို သိကၡာပုဒ္အငယ္စားဟု ဆိုၾက၏။
အခ်ိဳ႕ေသာ မေထရ္ႀကီးတို႔က ပါရာဇိက သံဃာဒိသိသ္ အနိယတ နိႆဂၢိမွတပါး ၾကြင္းေသာ သိကၡာပုဒ္မ်ားကို အငယ္စားဟု ဆိုၾက၏။
အခ်ဳိ႕ေသာ မေထရ္ႀကီးတို႔က ပါရာဇိကသံဃာဒိသိသ္အနိယတ နိႆဂၢိပါစိတ္တို႔မွၾကြင္းက်န္ေသာသိကၡာပုဒ္မ်ားကိုအငယ္စားဟုဆိုၾက၏။
ထိုအခါ အရွင္မဟာကႆပမေထရ္ျမတ္က
၁။ ျမတ္စြာဘုရား မပညတ္ခဲ့သည္ သံဃာက အသစ္တဖန္ မပညတ္ရန္။
၂။ ပညတ္ခဲ့ၿပီးသည္ကို ျဖဳတ္ပယ္ ဖ်က္ဆီးျခင္း မျပဳရန္။
၃။ ပညတ္ၿပီး သိကၡာပုဒ္မ်ားကို ရိုေသစြာလိုက္နာ က်င့္သံုးရန္။
တင္ျပေတာ္မူသည္ကို သဂၤါယနာတင္ သံဃာေတာ္အားလံုးကအတည္ျပဳေတာ္မူခဲ့ၾကပါ
သည္။
ဒီမူ၀ါဒ သံုးခ်က္အရ သာသနာေတာ္ႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ေသာေထရ၀ါဒဟုေခၚပါသည္။
၁။ ဘုရားရွင္ မေဟာခဲ့တာေတြကို ထပ္ၿပီးေတာ့ ေဟာမထည့္ၾကပါနဲ႔။
(အသစ္ကိုလဲ ထပ္မထည့္နဲ႔)
၂။ ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့တာေတြကို ပယ္ျခင္း ျဖဳတ္ျခင္း မလုပ္ၾကပါနဲ႔။
(အေဟာင္းကိုလဲ ထုတ္မပစ္နဲ႔)
၃။ ဘုရားရွင္ ေဟာထားတဲ့ ဒီတရားေတြကို ပံုစံသစ္တမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာင္းလဲၿပီး မေရးလိုက္ၾကပါနဲ႔။ (ပံုစံေျပာင္းလို႔လဲ ျပန္မေရးနဲ႔)
၁။ အေတြးအေခၚသစ္ေတြကိုလဲ မထည့္နဲ႔။
၂။ ေဟာေတာ္မူရင္းကိုလဲ ျဖဳတ္ပယ္ ႏႈတ္ပယ္ မပစ္ပါနဲ႔။
၃။ ပံုစံသစ္တမ်ဳိးနဲ႔လဲ ျပန္မေရးပါနဲ႔။
ဗုဒၶသာသနာျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမေတာ္မ်ားသည္ သာသနာပါဘဲ။
ပိဋကတ္ေတာ္မ်ား နိကာယ္ပါဠိေတာ္မ်ား ဓမၼကၡႏၶာ (၈၄၀၀) တို႔သည္ သာသနာ အဆံုးအမမ်ားပါဘဲ။
လုိရင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့
သီလကို က်င့္ပါ။
သမာဓိကို က်င့္ပါ။
ပညာကို က်င့္ပါ။
ဒီသိကၡာသံုးပါကို ျပည့္စံုေအာင္ က်င့္ပါ လို႔ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေဟာၾကားဆံုုးမေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
သီလ, သမာဓိ, ပညာရဲ႕ စြမ္းရည္
၁။ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွစ္ပါး က်ဴးလြန္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ကို သီလနဲ႔ ဆံုးမတယ္။
(သီလက်င့္သံုးရင္ ကိုယ္ႏႈတ္မလြန္က်ဴးေတာ့ဘူး သီလျပည့္စံုတယ္)
၂။ စိတ္နဲ႔ လြန္က်ဴးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကို သမထနဲ႔ ဆံုးမတယ္။
(သမာဓိက်င့္သံုးရင္စိတ္တည္ၾကည္ၿငိမ္သက္တယ္ သမာဓိျပည့္စံုတယ္)
၃။ စိတ္ညစ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ကို ၀ိပႆနာနဲ႔ ျဖဴစင္ေစတယ္ ပညာနဲ႔ ဆံုးမတယ္။
(ပညာ ၀ိပႆနာက်င့္သံုးရင္ ကိေလသာကင္းေ၀းတယ္ ပညာျပည္စံုတယ္)
ပြင့္ေတာ္မူၿပီးၾကတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အဆူဆူတို႔သည္ ဤအဆံုးအမသံုးမ်ဳိးကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ေဟာၾကား ဆံုးမေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။
အဲဒီ အဆံုးအမသံုးမ်ဳိးကို သာသနာ ေခၚတယ္။
ၿမဲရာ သာသနာ.....
သရဏဂံုၿမဲတဲ့သူဟာသရဏဂံုသာသနာတည္တယ္။
ငါးပါးသီလၿမဲတဲ့သူဟာငါးပါးသီလသာသနာတည္ တယ္။
သမာဓိၿမဲတဲ့သူဟာ သမာဓိသာသနာတည္တယ္။
ပညာ ၀ိပႆနာၿမဲတဲ့သူဟာ ပညာသာသနာတည္ တယ္။
ဘာမွမတည္ရင္ ဘာသာသနာမွ မတည္ဘူး။
Comments
Post a Comment