" ဗုဒၶစာေပ ဖတ္နည္း ''
" ဗုဒၶစာေပ ဖတ္နည္း ''
၁။ စာကို ေနာက္က လိုက္၍ဖတ္သူ.....
စာ၏ သဒၵါအနက္ကိုသာ သိၿပီး သဒၵါအနက္ အတိုင္း ခံယူ က်င့္သံုးသူ ျဖစ္သည္။
၂။ စာကို ရင္ေပါင္တန္း၍ ဖတ္သူ.....
စာေရးသူ၏ ေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႏွလံုးသြင္းကို သိၿပီး ယင္းအတိုင္း ခံယူက်င့္သံုးသူ ျဖစ္သည္။
၃။ စာကို ေရွ႕က ႀကိဳ၍ ဖတ္သူ.....
စာေရးသူ၏ ေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႏွလံုးသြင္း တို႔ကို ထြင္းေဖါက္၍ စာ၏အနတၱအနက္ တိုင္ေအာင္ သိၿပီး ယင္းအတိုင္း ခံယူက်င့္သံုးသူ ျဖစ္သည္။
စာကို ေနာက္က လိုက္၍ဖတ္သူမ်ားႏွင့္ စာကို ရင္ေပါင္တန္း၍ ဖတ္သူမ်ားသည္လည္း ေလာက၏ အစီးအပြါးအတြက္ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
သို႔ရာတြင္ ယင္းသို႔ ေဆာင္ရြက္ရင္း ေဆာင္ရြက္ၾကသူမ်ား၏ သႏၲာန္၌ တပ္မက္မႈမ်ား ေမာက္မာမႈမ်ား ငါတေကာ, ေကာမႈမ်ား ပြါး၍ပြါး၍ လာတတ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းတို႔ကို ပယ္သတ္ႏိုင္ရန္ အလို႔ငွါ စာကိုဖတ္ေသာအခါ စာ၏ အနတၱအနက္တိုင္း သိဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။
--- ---- --- ---- ---- ---
*တရား(ကုသိုလ္)သိႏွင့္ မတရား (အကုသိုလ္)သိသည္ စာေပအမ်ိဳးအစား ေပၚတြင္လည္း မူတည္၏။ စာဖတ္သူမ်ား၏ ႏွလံုးသြင္းႏွင့္ ပဋိဘာန္ (ဉာဏ္ပညာ) အေပၚ၌လည္း မူတည္၏။
စာေပကို ဖတ္ၾကရာ စာသိေပသိ အဆင့္ထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ခႏၶာသိအဆင့္သို႔ ေရာက္ေအာင္ ဖတ္ႏိုင္ပါက ေလာကသည္ လည္းေကာင္း၊ စာဖတ္သူသည္ လည္းေကာင္း တကယ္ပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါ၏။…
ခႏၶာသိသို႔ ေရာက္ေအာင္ ဖတ္ႏိုင္ပါက တရားသိ ျဖစ္၏။ ခႏၶာသိသို႔ ေရာက္ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္ဘဲ စာေပသိ အဆင့္၌သာ ရွိပါက မ်ားေသာအားျဖင့္ မတရားသိ ျဖစ္၏။…
က်မ္းဂန္မ်ား၌ ႏွလံုးသြင္း `မနသိကာရ´ ကိုသာ တရား `ကုသိုလ္´ႏွင့္ မတရား `အကုသိုလ္´ တို႔၏ နီးေသာအေၾကာင္း အျဖစ္ ဆို၏။သို႔ရာတြင္ `ပဋိဘာန္´ ကိုလည္း ေဝးေသာအေၾကာင္း အျဖစ္ ယူႏိုင္ပါသည္။… …
တရားစာေပကို ဖတ္သူတိုင္း `တရားအသိ´ ကို ရသည္မဟုတ္၊ ႏွလံုးသြင္းႏွင့္ ပဋိဘာန္ ေကာင္းပါမွ တရားသိကို ရ၏။ ႏွလံုးသြင္းႏွင့္ ပဋိဘာန္ မေကာင္းလွ်င္ တရားစာေပကပင္ တရားစာေပ ဖတ္ရႈသူအား အႏၲရာယ္ ျပဳတတ္ေခ်၏။
အကယ္၍ မိမိဖတ္ေသာ စာေပက `တရားသိ´ကို ေပးႏိုင္ေသာ စာေပမ်ိဳး မဟုတ္လွ်င္မူ `တရားသိ´ကို ရႏိုင္ဖို႔ ခက္ခဲပါ၏။
_
ဆရာႀကီး ဦးေရႊေအာင္(ဝဋံသကာ သိေရာမဏိ)
၁။ စာကို ေနာက္က လိုက္၍ဖတ္သူ.....
စာ၏ သဒၵါအနက္ကိုသာ သိၿပီး သဒၵါအနက္ အတိုင္း ခံယူ က်င့္သံုးသူ ျဖစ္သည္။
၂။ စာကို ရင္ေပါင္တန္း၍ ဖတ္သူ.....
စာေရးသူ၏ ေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႏွလံုးသြင္းကို သိၿပီး ယင္းအတိုင္း ခံယူက်င့္သံုးသူ ျဖစ္သည္။
၃။ စာကို ေရွ႕က ႀကိဳ၍ ဖတ္သူ.....
စာေရးသူ၏ ေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႏွလံုးသြင္း တို႔ကို ထြင္းေဖါက္၍ စာ၏အနတၱအနက္ တိုင္ေအာင္ သိၿပီး ယင္းအတိုင္း ခံယူက်င့္သံုးသူ ျဖစ္သည္။
စာကို ေနာက္က လိုက္၍ဖတ္သူမ်ားႏွင့္ စာကို ရင္ေပါင္တန္း၍ ဖတ္သူမ်ားသည္လည္း ေလာက၏ အစီးအပြါးအတြက္ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
သို႔ရာတြင္ ယင္းသို႔ ေဆာင္ရြက္ရင္း ေဆာင္ရြက္ၾကသူမ်ား၏ သႏၲာန္၌ တပ္မက္မႈမ်ား ေမာက္မာမႈမ်ား ငါတေကာ, ေကာမႈမ်ား ပြါး၍ပြါး၍ လာတတ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းတို႔ကို ပယ္သတ္ႏိုင္ရန္ အလို႔ငွါ စာကိုဖတ္ေသာအခါ စာ၏ အနတၱအနက္တိုင္း သိဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။
--- ---- --- ---- ---- ---
*တရား(ကုသိုလ္)သိႏွင့္ မတရား (အကုသိုလ္)သိသည္ စာေပအမ်ိဳးအစား ေပၚတြင္လည္း မူတည္၏။ စာဖတ္သူမ်ား၏ ႏွလံုးသြင္းႏွင့္ ပဋိဘာန္ (ဉာဏ္ပညာ) အေပၚ၌လည္း မူတည္၏။
စာေပကို ဖတ္ၾကရာ စာသိေပသိ အဆင့္ထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ခႏၶာသိအဆင့္သို႔ ေရာက္ေအာင္ ဖတ္ႏိုင္ပါက ေလာကသည္ လည္းေကာင္း၊ စာဖတ္သူသည္ လည္းေကာင္း တကယ္ပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါ၏။…
ခႏၶာသိသို႔ ေရာက္ေအာင္ ဖတ္ႏိုင္ပါက တရားသိ ျဖစ္၏။ ခႏၶာသိသို႔ ေရာက္ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္ဘဲ စာေပသိ အဆင့္၌သာ ရွိပါက မ်ားေသာအားျဖင့္ မတရားသိ ျဖစ္၏။…
က်မ္းဂန္မ်ား၌ ႏွလံုးသြင္း `မနသိကာရ´ ကိုသာ တရား `ကုသိုလ္´ႏွင့္ မတရား `အကုသိုလ္´ တို႔၏ နီးေသာအေၾကာင္း အျဖစ္ ဆို၏။သို႔ရာတြင္ `ပဋိဘာန္´ ကိုလည္း ေဝးေသာအေၾကာင္း အျဖစ္ ယူႏိုင္ပါသည္။… …
တရားစာေပကို ဖတ္သူတိုင္း `တရားအသိ´ ကို ရသည္မဟုတ္၊ ႏွလံုးသြင္းႏွင့္ ပဋိဘာန္ ေကာင္းပါမွ တရားသိကို ရ၏။ ႏွလံုးသြင္းႏွင့္ ပဋိဘာန္ မေကာင္းလွ်င္ တရားစာေပကပင္ တရားစာေပ ဖတ္ရႈသူအား အႏၲရာယ္ ျပဳတတ္ေခ်၏။
အကယ္၍ မိမိဖတ္ေသာ စာေပက `တရားသိ´ကို ေပးႏိုင္ေသာ စာေပမ်ိဳး မဟုတ္လွ်င္မူ `တရားသိ´ကို ရႏိုင္ဖို႔ ခက္ခဲပါ၏။
_
ဆရာႀကီး ဦးေရႊေအာင္(ဝဋံသကာ သိေရာမဏိ)
Comments
Post a Comment