ျမန္မာ့ဆုိက္ကား ျဖစ္ေပၚလာပုံ
' ျမန္မာ့ဆုိက္ကား ျ
ဖစ္ေပၚလာပုံ '
ေရးသားသူ – ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ
၁၃၀၀ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံလုိ႔ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ ေမာ္ကြန္းထုိးခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားလြတ္လပ္ေရး အုံၾကြလႈပ္ရွားမႈႀကီး ကြ်န္မတုိ႔ မႏၱေလးမွာလည္း ျဖစ္ပြားေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ မႏၱေလးၿမဳိ႕သူ ၿမဳိ႕သားေတြက အမ်ဳိးသားလုပ္ငန္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဆုိက္ကားယာဥ္ငယ္ကုိ ၀ုိင္းၿပီး အားေပးလုိက္ၾကေတာ့ ဓာတ္ရထားလုပ္ငန္းဟာ ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ရႈံးလုိ႔ အလုပ္ရပ္နားသြားရတာေပါ့။
မႏၱေလးၿမဳိ႕မွာ အဲဒီေခတ္က ၿမဳိ႕သူၿမဳိ႕သားမ်ား စီးနင္းသြားလာဖုိ႔ ျမင္းရထားေခၚတဲ့ ျမင္းတပ္ရထားလုံး နဲ႔ ဓာတ္ရထားပဲ ရွိတယ္။ ရန္ကုန္မွာလုိ လံျခား မရွိဘူး။ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံကာလႀကီးကို ေရာက္လာေတာ့ အမ်ဳိးသားစီးပြားေရးဟာ အမ်ဳိးသားေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ရွိရမယ္ ဆုိတဲ့ မူတစ္ခု ေပၚလာၿပီး ေသြးစုပ္ခ်ယ္လွယ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားပုိင္ လုပ္ငန္းေတြအေပၚ စီးပြားေရး စစ္မ်က္ႏွာတစ္ခုလည္း အမ်ဳိးသားေတြက ဖြင့္လာၾကတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ စက္အားမပါ ၊ ေလာင္စာဆီမလုိ ၊ လူအားနဲ႔လႈပ္ရွားတဲ့ ယာဥ္ငယ္ဆုိက္ကား ဆုိတဲ့ စီးစရာေလးတစ္ခု ေပၚလာတယ္။ ဆုိက္ကားဆုိတာက စက္ဘီးကေနၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ ယာဥ္ကုိး။ အဲဒီေခတ္က ေယာက်ၤားေတြစီးတဲ့ စက္ဘီးအေကာင္းဆုံး ရေလး စပါယ္ရွယ္ ဆုိတာက တစ္စီးမွ ၁၂၅ က်ပ္ ေပးရတာ။ ဟာၾကဴလီ တံဆိပ္ဆုိရင္ အသစ္မွ ၅၀က်ပ္ ကေန ၇၀က်ပ္အထိပဲ တန္ဖုိးရွိတယ္။
အဲဒီေတာ့ ၁၉၃၈ခုႏွစ္ေလာက္မွာ စက္ဘီးအေဟာင္းကို ေညာင္ပင္ေစ်းက ကားေဘာ္ဒီလုပ္တဲ့ဆရာ ဆရာညဳိက ဆုိက္ကားဆုိတဲ့ ေဘးတြဲ တပ္ေပးတယ္။ တပ္ခကလည္း သိပ္မမ်ားေတာ့ ေငြ ၁၀၀က်ပ္ ၊ ၁၅၀က်ပ္ နဲ႔ ဆုိက္ကားတစ္စီး ျဖစ္လာတာပဲ။ ဒီေလာက္ေငြက ျမန္မာေတြတတ္ႏုိင္တဲ့ အရင္းအႏွီးမ်ဳိးျဖစ္ေလေတာ့ ၊ ဆုိက္ကားအစီး ၁၀၀၀ ေလာက္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း မႏၱေလးမွာ ေပၚေပါက္လာေတာ့တယ္။
အဲဒီဆုိက္ကားက ေစ်းခ်ဳိက ၂ျပား ေပးစီးခဲ့ရင္ ဓာတ္ရထားက ပို႔ေပးတဲ့ ၂ျပား ခရီးမ်ဳိးအျပင္ ဓာတ္ရထားမေရာက္တဲ့ လမ္းႀကဳိလမ္းၾကား ၀င္းႀကဳိ၀င္းၾကားအထိ လုိက္ပုိ႔ေပးတယ္ေလ။
မႏၱေလးၿမဳိ႕ ဆုိတာကလည္း တခ်ဳိ႕ၿမဳိ႕ေတြလုိ ရြာႀကီးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၿမဳိ႕ျဖစ္လာတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက ၿမဳိ႕သစ္တည္ဖုိ႔ စိတ္တုိင္းက်တဲ့ ေျမျပန္႔ ေျမညီတစ္ကြက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာေရြးၿပီးမွ အကြက္ေတြခ်ၿပီး တည္ခဲ့တဲ့ၿမဳိ႕။ ဒါေၾကာင့္ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္က “စည္မ်က္ႏွာကဲ့သုိ႔ ညီညာေပသကို” လုိ႔ မႏၱေလးကို သူ႔ျမနႏၵာ သီခ်င္းထဲမွာ ထည့္ဖြဲ႔ထားတယ္ မဟုတ္လား။
မႏၱေလးမွာ လမ္းေတြက အတက္အဆင္း ၊ အနိမ့္အျမင့္ အလြန္နည္းတယ္။ ၿမဳိ႕ကို အကြက္ခ်ထားၿပီး လမ္းေတြေဖာက္တာ ၊ အကြက္ေတြရဲ႕အလယ္က ၀င္းေတြဖြဲ႔တယ္။ ၀င္းထဲမွာ အရာရွိႀကီးေတြ ေနေစတယ္။ မႏၱေလးၿမဳိ႕ရဲ႕လမ္းေတြက အေရွ႕ ၊ အေနာက္ ၊ ေတာင္ ၊ ေျမာက္ တည့္တည့္တန္းတန္းရွိေနေအာင္ တမင္ေဖာ္ကထားတာ ၊ တစ္ျပ နဲ႔ တစ္ျပ အကြာအေ၀းညီတယ္။ ၀င္းႀကဳိ ၀င္းၾကားေပါတယ္။
မႏၱေလးမွာ ၿဗိတိသွ်အစုိးရက ေက်ာက္လမ္းမုိင္ ၆၀ ခင္းေပးသတဲ့။ ဓာတ္ရထားသြားႏုိင္တာက ၆မုိင္ထဲရွိတာ။ ဆုိက္ကားက မုိင္ ၆၀ စလုံးကို သြားႏုိင္တဲ့အျပင္ လမ္းမရွိတဲ့ ၀င္းႀကဳိ၀င္းၾကားထဲလည္း ၀င္ၿပီး ပို႔ေပးေလေတာ့ ၊ ၿမဳိ႕သူၿမဳိ႕သားေတြက ဆုိက္ကားပဲ စီးၾကတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ၁၅၀က်ပ္တန္ ၊ ၂၀၀က်ပ္တန္ ဆုိက္ကားေတြနဲ႔ မယွဥ္ႏုိင္ ၊ မယွဥ္၀ံ့လုိ႔ ဓာတ္ရထားႀကီး သိမ္းလုိက္ရတယ္ဆုိတာ ၾကားၾကားသမွ်ကေတာ့ မယုံႏုိင္စရာႀကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ့္ျဖစ္ရပ္ပဲ။ ဓာတ္ရထားႀကီးခဗ်ာမွာ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ တစ္ေန႔လုံး စီးခ်င္ရာစီး ၃ပဲ ၊ စီးႏုိင္ရင္ တစ္ေန႔လုံး ဓာတ္ရထားေပၚက မဆင္းပဲေနခ်င္ေနဆုိၿပီး တစ္ေနကုန္စီးလည္း ၃ပဲ လက္မွတ္ေတြ ဘာေတြေတာင္ လုပ္ၿပီးျပဳတ္ခါနီးမွာ ထိန္းရွာပါေသးရဲ႕။ မရပါဘူး။ တစ္ခါတည္း လုပ္ငန္းပိတ္လုိက္ရပါေရာ။
ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ ရဲ႕ ရတနာပုံမႏၱေလး မႏၱေလး ကြ်န္မတုိ႔မႏၱေလး စာအုပ္မွ
_
Credit … သုတဇုန္
ေရးသားသူ – ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ
၁၃၀၀ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံလုိ႔ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ ေမာ္ကြန္းထုိးခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားလြတ္လပ္ေရး အုံၾကြလႈပ္ရွားမႈႀကီး ကြ်န္မတုိ႔ မႏၱေလးမွာလည္း ျဖစ္ပြားေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ မႏၱေလးၿမဳိ႕သူ ၿမဳိ႕သားေတြက အမ်ဳိးသားလုပ္ငန္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဆုိက္ကားယာဥ္ငယ္ကုိ ၀ုိင္းၿပီး အားေပးလုိက္ၾကေတာ့ ဓာတ္ရထားလုပ္ငန္းဟာ ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ရႈံးလုိ႔ အလုပ္ရပ္နားသြားရတာေပါ့။
မႏၱေလးၿမဳိ႕မွာ အဲဒီေခတ္က ၿမဳိ႕သူၿမဳိ႕သားမ်ား စီးနင္းသြားလာဖုိ႔ ျမင္းရထားေခၚတဲ့ ျမင္းတပ္ရထားလုံး နဲ႔ ဓာတ္ရထားပဲ ရွိတယ္။ ရန္ကုန္မွာလုိ လံျခား မရွိဘူး။ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံကာလႀကီးကို ေရာက္လာေတာ့ အမ်ဳိးသားစီးပြားေရးဟာ အမ်ဳိးသားေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ရွိရမယ္ ဆုိတဲ့ မူတစ္ခု ေပၚလာၿပီး ေသြးစုပ္ခ်ယ္လွယ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားပုိင္ လုပ္ငန္းေတြအေပၚ စီးပြားေရး စစ္မ်က္ႏွာတစ္ခုလည္း အမ်ဳိးသားေတြက ဖြင့္လာၾကတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ စက္အားမပါ ၊ ေလာင္စာဆီမလုိ ၊ လူအားနဲ႔လႈပ္ရွားတဲ့ ယာဥ္ငယ္ဆုိက္ကား ဆုိတဲ့ စီးစရာေလးတစ္ခု ေပၚလာတယ္။ ဆုိက္ကားဆုိတာက စက္ဘီးကေနၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ ယာဥ္ကုိး။ အဲဒီေခတ္က ေယာက်ၤားေတြစီးတဲ့ စက္ဘီးအေကာင္းဆုံး ရေလး စပါယ္ရွယ္ ဆုိတာက တစ္စီးမွ ၁၂၅ က်ပ္ ေပးရတာ။ ဟာၾကဴလီ တံဆိပ္ဆုိရင္ အသစ္မွ ၅၀က်ပ္ ကေန ၇၀က်ပ္အထိပဲ တန္ဖုိးရွိတယ္။
အဲဒီေတာ့ ၁၉၃၈ခုႏွစ္ေလာက္မွာ စက္ဘီးအေဟာင္းကို ေညာင္ပင္ေစ်းက ကားေဘာ္ဒီလုပ္တဲ့ဆရာ ဆရာညဳိက ဆုိက္ကားဆုိတဲ့ ေဘးတြဲ တပ္ေပးတယ္။ တပ္ခကလည္း သိပ္မမ်ားေတာ့ ေငြ ၁၀၀က်ပ္ ၊ ၁၅၀က်ပ္ နဲ႔ ဆုိက္ကားတစ္စီး ျဖစ္လာတာပဲ။ ဒီေလာက္ေငြက ျမန္မာေတြတတ္ႏုိင္တဲ့ အရင္းအႏွီးမ်ဳိးျဖစ္ေလေတာ့ ၊ ဆုိက္ကားအစီး ၁၀၀၀ ေလာက္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း မႏၱေလးမွာ ေပၚေပါက္လာေတာ့တယ္။
အဲဒီဆုိက္ကားက ေစ်းခ်ဳိက ၂ျပား ေပးစီးခဲ့ရင္ ဓာတ္ရထားက ပို႔ေပးတဲ့ ၂ျပား ခရီးမ်ဳိးအျပင္ ဓာတ္ရထားမေရာက္တဲ့ လမ္းႀကဳိလမ္းၾကား ၀င္းႀကဳိ၀င္းၾကားအထိ လုိက္ပုိ႔ေပးတယ္ေလ။
မႏၱေလးၿမဳိ႕ ဆုိတာကလည္း တခ်ဳိ႕ၿမဳိ႕ေတြလုိ ရြာႀကီးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၿမဳိ႕ျဖစ္လာတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက ၿမဳိ႕သစ္တည္ဖုိ႔ စိတ္တုိင္းက်တဲ့ ေျမျပန္႔ ေျမညီတစ္ကြက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာေရြးၿပီးမွ အကြက္ေတြခ်ၿပီး တည္ခဲ့တဲ့ၿမဳိ႕။ ဒါေၾကာင့္ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္က “စည္မ်က္ႏွာကဲ့သုိ႔ ညီညာေပသကို” လုိ႔ မႏၱေလးကို သူ႔ျမနႏၵာ သီခ်င္းထဲမွာ ထည့္ဖြဲ႔ထားတယ္ မဟုတ္လား။
မႏၱေလးမွာ လမ္းေတြက အတက္အဆင္း ၊ အနိမ့္အျမင့္ အလြန္နည္းတယ္။ ၿမဳိ႕ကို အကြက္ခ်ထားၿပီး လမ္းေတြေဖာက္တာ ၊ အကြက္ေတြရဲ႕အလယ္က ၀င္းေတြဖြဲ႔တယ္။ ၀င္းထဲမွာ အရာရွိႀကီးေတြ ေနေစတယ္။ မႏၱေလးၿမဳိ႕ရဲ႕လမ္းေတြက အေရွ႕ ၊ အေနာက္ ၊ ေတာင္ ၊ ေျမာက္ တည့္တည့္တန္းတန္းရွိေနေအာင္ တမင္ေဖာ္ကထားတာ ၊ တစ္ျပ နဲ႔ တစ္ျပ အကြာအေ၀းညီတယ္။ ၀င္းႀကဳိ ၀င္းၾကားေပါတယ္။
မႏၱေလးမွာ ၿဗိတိသွ်အစုိးရက ေက်ာက္လမ္းမုိင္ ၆၀ ခင္းေပးသတဲ့။ ဓာတ္ရထားသြားႏုိင္တာက ၆မုိင္ထဲရွိတာ။ ဆုိက္ကားက မုိင္ ၆၀ စလုံးကို သြားႏုိင္တဲ့အျပင္ လမ္းမရွိတဲ့ ၀င္းႀကဳိ၀င္းၾကားထဲလည္း ၀င္ၿပီး ပို႔ေပးေလေတာ့ ၊ ၿမဳိ႕သူၿမဳိ႕သားေတြက ဆုိက္ကားပဲ စီးၾကတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ၁၅၀က်ပ္တန္ ၊ ၂၀၀က်ပ္တန္ ဆုိက္ကားေတြနဲ႔ မယွဥ္ႏုိင္ ၊ မယွဥ္၀ံ့လုိ႔ ဓာတ္ရထားႀကီး သိမ္းလုိက္ရတယ္ဆုိတာ ၾကားၾကားသမွ်ကေတာ့ မယုံႏုိင္စရာႀကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ့္ျဖစ္ရပ္ပဲ။ ဓာတ္ရထားႀကီးခဗ်ာမွာ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ တစ္ေန႔လုံး စီးခ်င္ရာစီး ၃ပဲ ၊ စီးႏုိင္ရင္ တစ္ေန႔လုံး ဓာတ္ရထားေပၚက မဆင္းပဲေနခ်င္ေနဆုိၿပီး တစ္ေနကုန္စီးလည္း ၃ပဲ လက္မွတ္ေတြ ဘာေတြေတာင္ လုပ္ၿပီးျပဳတ္ခါနီးမွာ ထိန္းရွာပါေသးရဲ႕။ မရပါဘူး။ တစ္ခါတည္း လုပ္ငန္းပိတ္လုိက္ရပါေရာ။
ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ ရဲ႕ ရတနာပုံမႏၱေလး မႏၱေလး ကြ်န္မတုိ႔မႏၱေလး စာအုပ္မွ
_
Credit … သုတဇုန္
Comments
Post a Comment